Shloka 3
Gaṅgā-māhātmya: Siddha–Śilavṛtti-saṃvāda and Gaṅgā-stava (गङ्गामाहात्म्यं—सिद्ध-शिलवृत्ति-संवादः)
चतुर्थस्त्वं वसिष्ठस्य तत्त्वमाख्याहि मे मुने । अहिंसयित्वा केनेह ब्रह्महत्या विधीयते
caturthas tvaṁ vasiṣṭhasya tattvam ākhyāhi me mune | ahiṁsayitvā keneha brahmahatyā vidhīyate ||
ភីष្ម បានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ឱ មុនី! ព្រះអង្គជាជំនាន់ទីបួនក្នុងវង្សវសិષ્ઠៈ។ សូមប្រាប់ខ្ញុំដោយច្បាស់ថា—នៅក្នុងលោកនេះ ដោយការធ្វើកិច្ចការណាខ្លះ ទើបបាប “ព្រហ្មហត្យា” (បាបធ្ងន់ដូចសម្លាប់ព្រាហ្មណ៍) កើតមានឡើង ទោះមិនបានប្រើហិង្សាទៅលើព្រាហ្មណ៍ក៏ដោយ?»
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse frames a dharma inquiry: grave moral guilt (brahmahatyā) may be incurred not only through direct physical killing but also through certain actions that are ethically equivalent or causally connected; Bhīṣma asks for the precise principle governing such accountability.
Bhīṣma addresses a sage descended from Vasiṣṭha, requesting an authoritative clarification about which deeds can bring the stigma of brahmahatyā even when one has not directly harmed a Brahmin.