Shloka 9
Aṣṭāvakra and the Woman: Disclosure, Permission, and Marital Resolution (अनुशासन पर्व, अध्याय २२)
तस्य स्वादुतयान्नस्य न प्रभूतं चकार सः । व्यगमच्चाप्यह:शेषं ततः संध्यागमत् पुन:
tasya svādutayānnasya na prabhūtaṃ cakāra saḥ | vyagamac cāpy ahaḥśeṣaṃ tataḥ sandhyāgamat punaḥ ||
ភីष្មបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ ដោយសារភាពឆ្ងាញ់ល្អនៃអាហារនោះ គាត់ត្រូវបានទាក់ទាញយ៉ាងខ្លាំង ដល់ថ្នាក់មិនអាចចាត់ទុកថា “គ្រប់ហើយ” បាន—មិនអាចនិយាយថា “ល្មមហើយ” បានឡើយ។ ក្នុងការលង់លួងនោះឯង ថ្ងៃដែលនៅសល់ក៏រអិលផុតទៅ ហើយពេលសន្ធ្យាវេលាក៏មកដល់ម្ដងទៀត។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Unchecked attraction to sensory pleasure (here, taste) can dull discernment of sufficiency and cause neglect of time-bound duties; dharma requires moderation and awareness of time.
A person becomes so absorbed in the sweetness of the food that he cannot stop or declare it enough; as he continues, the day passes and evening twilight arrives again, implying missed or delayed obligations.