Shloka 57
Aṣṭāvakra’s Visit to Kubera: Hospitality, Temptation, and the Ethics of Restraint (अष्टावक्र-वैश्रवणोपाख्यानम्)
अपश्य॑ पितरं तात इष्टिं कृत्वा विनि:सृतम् । उपस्पृश्य गृहीत्वेध्मं कुशांश्ष शरणाकुरून्
apaśyaṁ pitaraṁ tāta iṣṭiṁ kṛtvā viniḥsṛtam | upaspṛśya gṛhītvendhmaṁ kuśāṁś ca śaraṇākurūn, tāta yudhiṣṭhira |
កាលវៈបាននិយាយថា៖ «ឱ កូនអើយ បន្ទាប់ពីបានបញ្ចប់ពិធីយជ្ញា ខ្ញុំបានឃើញឪពុកចេញពីទីធ្វើបូជា។ បន្ទាប់ពីបានធ្វើពិធីសម្អាតដោយស្រូបទឹកបរិសុទ្ធ គាត់បានយកឈើសមិធា និងស្មៅកុស ព្រមទាំងគ្រឿងបូជាផ្សេងៗ។ ឱ យុធិષ્ઠិរៈ ខ្ញុំបានឃើញគាត់ដូច្នោះ—ទើបចេញពីយជ្ញា—ដើរដោយភាពសាមញ្ញមានវិន័យ ដែលជាសញ្ញានៃជីវិតតាមធម៌»។
गालव उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds dharmic discipline expressed through ritual purity and simplicity: after sacrifice, one maintains cleanliness (upaspṛśya/ācamana) and handles sacred materials (fuel-sticks, kuśa) with care, reflecting an ordered life rooted in duty and reverence.
Gālava recounts to Yudhiṣṭhira that he saw his father emerging after completing a sacrificial rite, carrying ritual implements such as fuel-sticks and kuśa grass, indicating the immediate post-yajña context and the father’s adherence to prescribed conduct.