Shloka 40
Aṣṭāvakra’s Visit to Kubera: Hospitality, Temptation, and the Ethics of Restraint (अष्टावक्र-वैश्रवणोपाख्यानम्)
पराशर उवाच प्रसाद्येह पुरा शर्व मनसाचिन्तयं नृप । महातपा महातेजा महायोगी महायशा:
parāśara uvāca | prasādyeha purā śarvaṁ manasā cintayaṁ nṛpa | mahātapā mahātejā mahāyogī mahāyaśāḥ |
បរាសរៈបាននិយាយថា៖ «ឱ ព្រះមហាក្សត្រ កាលពីបុរាណ នៅទីនេះឯង ខ្ញុំបានបំពេញព្រះហឫទ័យសរវៈ (សិវៈ) ហើយចាប់ផ្តើមសមាធិគិតគូរព្រះអង្គក្នុងចិត្ត។ ដោយតបស្យា និងភក្តិខាងក្នុងនោះ ខ្ញុំស្វែងរកព្រះគុណរបស់ព្រះអង្គ ដើម្បីឲ្យបានកូនប្រុសតាមបំណង—មានតបៈដ៏ធំ ពន្លឺវិញ្ញាណដ៏ធំ ជំនាញយោគៈ និងកេរ្តិ៍ឈ្មោះយូរអង្វែង»។
पराशर उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical-spiritual principle that disciplined austerity (tapas) combined with inward contemplation and devotion can invite divine grace, leading to elevated outcomes—here, the aspiration for an exceptional, dharma-aligned progeny.
Parāśara narrates to a king that he once propitiated Śiva (Śarva) and began meditating upon him mentally, describing the intended fruit of that practice: the granting of a highly accomplished and illustrious son.