Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 179
सहधर्म-प्रश्नः तथा अष्टावक्रोपाख्यान-प्रस्तावः
Inquiry on Sahadharma and the Opening of the Aṣṭāvakra Narrative
नाचिकेताय भगवानाह वैवस्वतो यम: । मार्कण्डेयाय वार्ष्णेय नाचिकेतो5भ्यभाषत,वृष्णिनन्दन! ऐश्वर्यशाली वैवस्वत यमने नाचिकेताको और नाचिकेतने मार्कण्डेय मुनिको यह स्तोत्र प्रदान किया
nāciketāya bhagavān āha vaivasvato yamaḥ | mārkaṇḍeyāya vārṣṇeya nāciketo ’bhyabhāṣata, vṛṣṇinandana | aiśvaryāśālī vaivasvata yamanā nāciketāko aura nāciketane mārkaṇḍeya muniko yaha stotra pradāna kiyā |
វាយុបាននិយាយថា៖ ព្រះយម ដ៏គួរឲ្យគោរព ជាបុត្ររបស់វិវស្វាន បាននិយាយវានេះដល់ នាចិកេតា។ ហើយ ឱ វារិṣṇេយ—ឱ កូនចៅវೃṣṇិ, ឱ អ្នកជាទីរីករាយនៃវૃṣṇិ—នាចិកេតា ក៏បានសូត្រវានេះបន្តទៅដល់ឥសី មារកណ្ឌេយ។ ដូច្នេះ ស្តូត្រនេះ ដែលបានបង្រៀនជាមុនដោយយមដ៏រុងរឿង ត្រូវបានបន្តបញ្ជូនដោយនាចិកេតា ទៅកាន់មារកណ្ឌេយ បង្ហាញថាចំណេះដឹងបរិសុទ្ធត្រូវបានរក្សាទុកតាមរយៈគ្រូដ៏សមគួរ និងសិស្សដែលមានវិន័យ។
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical importance of preserving and transmitting sacred instruction through a trustworthy lineage: a worthy teacher imparts it, a disciplined recipient retains it, and it is passed on for the welfare of others—showing dharma as continuity of right knowledge and practice.
Vāyu reports a chain of transmission: Yama (Vaivasvata) taught a hymn to Naciketā, and Naciketā later recited or conveyed that same hymn to the sage Mārkaṇḍeya, while addressing the listener as Vārṣṇeya/Vṛṣṇinandana (Kṛṣṇa).