Shloka 161
रुद्र-स्तवराजः (Rudra-Stavarāja) — Exempla of Śiva’s Boons and the Hymn’s Phalaśruti
भक्त्या हाुनन्यमीशानं परं देव॑ सनातनम् | कर्मणा मनसा वाचा भावेनामिततेजस:
bhaktyā hāunanyam īśānaṁ paraṁ devaṁ sanātanam | karmaṇā manasā vācā bhāvenāmitatejasaḥ ||
វាយុបាននិយាយថា: «ដោយភក្តិ ចូរថ្វាយបង្គំព្រះអីសាន—ព្រះដ៏អធិបតីខ្ពស់បំផុត ជាព្រះអស់កាល។ ដោយកិច្ចការ ចិត្ត ពាក្យសម្តី និងអារម្មណ៍ខាងក្នុង អ្នកណាដែលមានចិត្តមួយតែមួយ មិនរំខាន ធ្វើសមាធិរំលឹកជាបន្តបន្ទាប់ចំពោះព្រះសិវៈ ជាព្រះអម្ចាស់លោកដ៏អស់កាល—ទោះភ្ញាក់ឬដេក ដើរឬអង្គុយ សូម្បីតែពេលបើកបិទភ្នែក—ពួកគេក្លាយជាអ្នកមានតេជៈវិញ្ញាណអស្ចារ្យមិនអស់។ ហើយអ្នកណាដែលស្តាប់ និងប្រាប់អំពីព្រះអង្គ សន្ទនាអំពីមហិមា និងសរសើរព្រះអង្គជានិច្ចតាមស្តូត្រនេះ ក៏ក្លាយជាអ្នកគួរឲ្យសរសើរ; ពួកគេស្ថិតក្នុងសេចក្តីពេញចិត្តជានិច្ច និងរីករាយក្នុងភក្តិនោះ»។
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Single-pointed devotion to Śiva—expressed through action, thought, speech, and heartfelt intention—purifies the devotee and yields ‘amita-tejas’, an immeasurable spiritual potency. Continual remembrance, praise, and sharing of His glory are presented as ethical-spiritual disciplines that lead to contentment and inner joy.
In Anuśāsana Parva, Vāyu speaks in praise of Śiva and describes the conduct and fruits of devoted worship: constant meditation in all daily states (waking, sleeping, moving, resting) and ongoing recitation/listening of Śiva’s praises. The passage frames devotion as a lived practice rather than a momentary ritual.