Shloka 149
रुद्र-स्तवराजः (Rudra-Stavarāja) — Exempla of Śiva’s Boons and the Hymn’s Phalaśruti
विबुधोड5ग्रवर: सूक्ष्म: सर्वदेवस्तपोमय: । सुयुक्त: शोभनो वच्ञी प्रासानां प्रभवो5व्यय:
vāyudeva uvāca | vibudho 'gravaraḥ sūkṣmaḥ sarvadevas tapomayaḥ | suyuktaḥ śobhano vajrī prāsānāṁ prabhavo 'vyayaḥ ||
ព្រះវាយុទេវបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ព្រះអង្គជាទេវបុត្រដ៏ប្រាជ្ញា មានសិទ្ធិទទួលភាគដំបូងក្នុងយញ្ញៈជាអធិបតី; មានសភាពល្អិតល្អន់យ៉ាងខ្លាំង; ជារូបសមាសនៃទេវទាំងអស់; ជាសភាពកើតពីតបៈ។ ព្រះអង្គតែងត្រៀមខ្លួនល្អ (ដើម្បីប្រទានព្រះគុណដល់អ្នកស្រឡាញ់ភក្តិ), មានសុភមង្គលជាស្វഭាវៈ, ជាអ្នកកាន់វជ្រៈ, ជាប្រភពមិនរលាយដែលអាវុធឈ្មោះ ‘ប្រាស’ កើតចេញ—អមតៈ មិនអស់បាត់»។
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse teaches reverence for the divine as the convergence of many virtues: wisdom, subtlety, austerity, auspiciousness, and imperishability. Ethically, it frames true greatness as rooted in tapas (self-discipline) and benevolence toward devotees, not merely power.
Vāyudeva is describing a deity through a chain of epithets—highlighting sacrificial precedence, subtle divine nature, embodiment of all gods, ascetic power, weapon-bearing authority (vajra), and being the inexhaustible source of certain weapons (Prāsa).