Shloka 3136
मानुषत्वमनुप्राप्तो नैने शोचितुमरहसि । 'शोभने! ये महातेजस्वी वसु थे, वसिष्ठजीके शाप-दोषसे इन्हें मनुष्य-योनिमें आना पड़ा था। अतः इनके लिये शोक नहीं करना चाहिये
mānuṣatvam anuprāpto naine śocitum arhasi | śobhane ye mahātejasvī vasavaḥ te vasiṣṭhajī-śāpa-doṣeṇa manuṣya-yoniṃ prāptāḥ | ataḥ eteṣāṃ kṛte śoko na kartavyaḥ |
វៃសម្បាយនៈបានមានព្រះវាចា៖ «ឥឡូវនេះ ពួកគេបានឈានដល់សភាពជាមនុស្សហើយ អ្នកមិនគួរយំសោកស្តាយចំពោះពួកគេទេ។ ឱ នារីដ៏ស្រស់ស្អាត! វាសុទាំងនោះមានពន្លឺរុងរឿង តែដោយកំហុសដែលកើតពីព្រះសាបរបស់វសិષ્ઠ ពួកគេត្រូវបង្ខំឲ្យចូលកំណើតជាមនុស្ស។ ដូច្នេះ ការសោកស្តាយចំពោះពួកគេមិនសមរម្យឡើយ»។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Grief should be tempered by understanding causality (karma and śāpa): when suffering or an unwanted condition arises from a prior fault and its consequence, lamentation is portrayed as inappropriate; one should respond with discernment and acceptance aligned with dharma.
Vaiśampāyana consoles a woman addressed as “Śobhane,” explaining that the radiant Vasus have taken human birth because of Vasiṣṭha’s curse; since their human incarnation is a consequence of that curse, she is advised not to mourn for them.