Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 50
आनुृशंस्यपरैर्भाव्यं सदैव नियतात्मभि: । ब्रह्मण्यैर्धर्मशीलैश्व तपोनित्यैश्ष भारता:
ānṛśaṃsyaparair bhāvyaṃ sadaiva niyatātmabhiḥ | brahmaṇyair dharmaśīlaiś ca taponityaiś ca bhāratāḥ ||
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយថា៖ «ឱ កូនចៅនៃព្រះបរតៈ អ្នកដែលមានការគ្រប់គ្រងខ្លួនឯង ត្រូវប្រព្រឹត្តជានិច្ចដោយមេត្តាករុណា និងភាពទន់ភ្លន់ចំពោះសត្វលោកទាំងអស់។ ត្រូវមានភក្តីចំពោះព្រះព្រាហ្មណ៍ ឈរជាប់ក្នុងធម៌ និងប្រកាន់តបៈជានិច្ច»។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that true dharmic life rests on three pillars: compassion toward others (ānṛśaṃsya), inner restraint (niyatātmā—control of mind and senses), and sustained religious-ethical discipline—reverence for Brahmins/sacred learning, righteous conduct, and regular tapas.
Vaiśampāyana, as narrator, conveys a normative instruction addressed to the Bhāratas: a concise ethical exhortation within Anuśāsana-parvan’s broader discourse on right conduct, emphasizing how those committed to dharma should behave.