Shloka 55
आदिराज: पृथुर्वैन्यो मित्रभानु: प्रियड्कर: । त्रसद्स्युस्तथा राजा श्वेतो राजर्षिसत्तम:
ādirājaḥ pṛthur vainyo mitrabhānuḥ priyāṅkaraḥ | trasadsyus tathā rājā śveto rājarṣisattamaḥ ||
ភីṣ្មៈមានព្រះបន្ទូលថា៖ «(សូមស្តាប់បន្ថែម) ព្រះបាទ ព្រឹថុ វૈន្យ បុត្រនៃវេន ជារាជាដំបូង; មិត្រភានុ អ្នកជាទីស្រឡាញ់ និងធ្វើប្រយោជន៍ដល់មនុស្សទាំងអស់; ព្រះបាទ ត្រាសទ្ស្យុ; និងស្វេត ជារាជឥសីដ៏ប្រសើរបំផុត»។ ក្នុងបរិបទធំជាងនេះ ភីṣ្មៈកំពុងបង្ហាញវង្សរាជសុចរិតដែលគេគោរព; ការចងចាំឈ្មោះទាំងនេះត្រូវបានចាត់ទុកថាសម្អាតចិត្ត និងបង្វែរមនុស្សឲ្យទៅរកការប្រព្រឹត្តត្រឹមត្រូវ។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse contributes to a dharmic practice of remembering exemplary rulers (rājarṣis). Their names function as moral models: recalling them is presented as a way to cultivate reverence for righteous governance, generosity, and self-restraint.
Bhīṣma is enumerating celebrated king-sages. This verse names Pṛthu (son of Vena) and a few others—Mitrabhānu, Trasadsyu, and Śveta—as part of a longer catalogue whose recitation is praised.