तुम्बुरुश्नित्रसेनश्व देवदूतश्न विश्रुतः । देवकन्या महाभागा दिव्याश्वाप्सरसां गणा:
tumburuś citrasenaś ca devadūtaś ca viśrutaḥ | devakanyā mahābhāgā divyāś cāpsarasāṃ gaṇāḥ ||
ភីෂ្មៈបានមានព្រះវាចា៖ «ទុម្ពុរុ, ចិត្រសេន, និងទេវទូតដ៏ល្បីល្បាញ; កញ្ញាទេវតាដ៏មានសំណាងធំ; និងក្រុមអប្សរាដ៏ភ្លឺរលោង—ទាំងនេះត្រូវបានរំលឹកក្នុងចំណោមអ្នកគួរគោរព»។
भीष्म उवाच
The verse participates in a protective invocation: remembering and honoring revered celestial beings is presented as spiritually efficacious, reinforcing dharmic humility and reliance on auspicious powers rather than ego or violence.
Bhīṣma is reciting a catalogue of divine and cosmic beings—here naming Gandharvas, a divine messenger, celestial maidens, and apsarases—as part of a broader enumeration meant to invoke protection and благоприятness (auspicious safeguarding).