Shloka 12
सौम्या गौ: सुरभियद्देवी विश्रवाश्व महानृषि: । संकल्प: सागरो गजड्जा स्रवन्त्यो5थ मरुद्गण:
bhīṣma uvāca |
saumyā gauḥ surabhir yad devī viśravāś ca mahān ṛṣiḥ |
saṅkalpaḥ sāgaraḥ gaṅgādyāḥ sravantyo 'tha marudgaṇaḥ ||
ភីෂ្មៈបានមានព្រះវាចា៖ «ក្នុងបញ្ជីនាមដ៏បរិសុទ្ធនៃទេវតា និងឥសីទាំងឡាយ នេះក៏មាននាម៖ គោសុរភី (Surabhi) ដ៏សុភាព ជាទេវី; មហាឥសី វិស្រវា (Viśravā); សង្គល្បៈ (Saṅkalpa) អំណាចនៃសេចក្តីប្តេជ្ញា; មហាសមុទ្រ; ទន្លេហូរច្រេីនចាប់ពីគង្គា (Gaṅgā); និងក្រុមមារុត (Maruts) ទាំងឡាយ»។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse reinforces the dharmic practice of remembrance (smaraṇa) and reverent naming: honoring divine beings, sages, and sacred waters is presented as spiritually protective and harmonizing with cosmic order.
Bhīṣma continues a long enumerative recitation—effectively a litany of revered entities—within a broader protective and sanctifying context, listing Surabhi, Viśravā, Saṅkalpa, the Ocean, the rivers led by Gaṅgā, and the Maruts.