Shloka 95
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
सगणो गणकारश्न भूतवाहनसारथि: । भस्मशयो भस्मगोप्ता भस्मभूतस्तरुर्गण:
sagaṇo gaṇakāraś ca bhūtavāhanasārathiḥ | bhasmaśayo bhasmagoptā bhasmabhūtas tarur gaṇaḥ ||
ព្រះវាយុទេវមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ព្រះអង្គមានព្រមថ្នាក់បរិវារ (គណ) នៅជុំវិញ ហើយជាអ្នករៀបចំគណទាំងនោះផង ដោយទទួលអ្នកស្រឡាញ់ភក្តិចូលក្នុងបរិវាររបស់ទ្រង់។ ដើម្បីបំផ្លាញត្រីបុរៈ ទ្រង់សូម្បីតែឲ្យព្រះព្រហ្មា—អ្នកថែរក្សាសុខសាន្តនៃសត្វលោកទាំងអស់—ធ្វើជាសារថីរទេះសង្គ្រាមរបស់ទ្រង់។ ទ្រង់ដេកលើផេះបរិសុទ្ធ ការពារដោយផេះ មានសភាពជាផេះ ហើយដូចដើមឈើបំពេញបំណង; ទ្រង់មានបរិវារដូចជា ភ្រឹង្គិរីទី និង នន្ទិកេស្វរ»។
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse presents Śiva as the ideal of austere purity (ash as symbol of renunciation) and as a powerful protector of devotees. Ethically, it links self-restraint and devotion with inner security and divine shelter, suggesting that true protection arises from purity, detachment, and alignment with dharma.
Vāyu is reciting a praise-list of Śiva’s names and attributes. The epithets highlight Śiva’s gaṇas (attendants), his capacity to incorporate devotees into his retinue, and a mythic allusion to the destruction of Tripura where Brahmā is described (in traditional interpretation) as serving as Śiva’s charioteer.