Shloka 92
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
यजुः:पादभुजो गुहा:ः प्रकाशो जड्रमस्तथा । अमोघार्थ: प्रसादश्ष अभिगम्य: सुदर्शन:
yajuḥ-pāda-bhujo guhyaḥ prakāśo jaṅgamas tathā | amoghārthaḥ prasādaś ca abhigamyaḥ sudarśanaḥ ||
ព្រះវាយុមានព្រះបន្ទូលថា៖ «យជុರ್ವវេទជាដៃនិងជើងរបស់ព្រះអង្គ។ ព្រះអង្គមានសភាពលាក់លៀម ប៉ុន្តែដោយព្រះគុណ ទ្រង់បង្ហាញព្រះអង្គឲ្យអ្នកស្រឡាញ់ភក្តិឃើញ។ ទ្រង់ចល័តក្នុងសត្វលោក; ព្រះបំណងមិនដែលបរាជ័យ—អនុគ្រោះឲ្យសម្រេចដល់អ្វីដែលសមគួរឲ្យសុំ។ ទ្រង់រីករាយឆាប់ដោយមេត្តា; អាចចូលដល់បានងាយ; ហើយទស្សនៈរបស់ទ្រង់ស្រស់ស្អាតគួរឲ្យគោរពមើល»។
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse praises the Divine as both transcendent and accessible: hidden in essence yet self-revealing through grace, unfailing in fulfilling rightful aims, and approachable to sincere seekers—linking Vedic order (Yajurveda) with ethical devotion.
Vāyu is reciting a sequence of epithets (nāma-style praise), describing the Lord’s qualities—Vedic embodiment, secrecy and revelation, compassionate readiness to be pleased, and easy approachability—within a devotional-theological passage of the Anuśāsana Parva.