Shloka 89
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
महानखो महारोमा महाकोशो महाजट: । प्रसन्नश्ष प्रसादश्ष प्रत्ययो गिरिसाधन:
mahānakhō mahārōmā mahākōśō mahājaṭaḥ | prasannaś ca prasādaś ca pratyayo girisādhanaḥ ||
ព្រះវាយុទេវបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ព្រះអង្គមានក្រចកមហិមា មានរោមកាយដ៏ច្រើន មានពោះធំ និងមានសក់ជាចង្រ្កាន (ជតា) ធំៗ; ស្ងប់ស្ងាត់ជានិច្ច ជារូបកាយនៃព្រះគុណ; ជាមូលដ្ឋាននៃចំណេះដឹងដ៏ប្រាកដ; ហើយជាអ្នកអាចយកភ្នំធ្វើជាឧបករណ៍សង្គ្រាមបាន»។
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse teaches reverent contemplation of the Divine through descriptive epithets: the Lord is both awe-inspiring in power (mighty nails, mountain-as-weapon) and ethically elevating in character (serenity, grace, reliable knowledge). Devotion here is linked to inner clarity (prasāda) and firm understanding (pratyaya), not merely fear of strength.
Vāyu-deva is praising the supreme deity by listing honorific names/qualities. The imagery blends cosmic might with auspicious inner qualities, presenting the Lord as a protector-warrior who can subdue chaos, while remaining the source of calm grace and trustworthy knowledge for devotees.