Shloka 73
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
वामदेवश्न वामश्न प्राग् दक्षिणश्र॒ वामन: । सिद्धयोगी महर्षिश्न सिद्धार्थ: सिद्धसाधक:
vāmadevaś ca vāmaś ca prāk dakṣiṇaś ca vāmanaḥ | siddhayogī maharṣiś ca siddhārthaḥ siddhasādhakaḥ || vajrahastaś ca viṣkambhī camūstambhana eva ca | vṛttāvṛttakaraḥ tālo madhur madhukalocanaḥ ||
វាយុមានព្រះបន្ទូលថា៖ ព្រះអង្គជាវាមទេវ និងវាម; ជាប្រាក់ និងទក្សិណ; និងជាវាមន។ ព្រះអង្គជាសិទ្ធយោគី និងមហឥសី; ជាសិទ្ធារថៈ—អ្នកបំពេញអ្វីដែលស្វែងរក—និងសិទ្ធសាធកៈ—អ្នកបញ្ចប់សិទ្ធិឲ្យពេញលេញ។ ព្រះអង្គជាវជ្រហស្តៈ កាន់វជ្រ; ជាវិស្កម្ភី—អ្នកគាំទ្រពិភពដោយការពង្រីក; និងជាចមូស្តម្ភនៈ—អ្នកធ្វើឲ្យទ័ពសត្រូវស្ដប់។ ព្រះអង្គជាវ្រឹត្តាវ្រឹត្តករៈ—ជំនាញក្នុងការបង្កើត និងបំបែកមណ្ឌលយុទ្ធ ហើយត្រឡប់មកដោយមិនខូចខាត; ជាតាលៈ—ជម្រៅជាមូលដ្ឋាន; ជាមធុ—ភាពផ្អែមនៃវសន្ត; និងជាមធុកលោចនៈ—មានភ្នែកពណ៌ទឹកឃ្មុំ។
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse presents a litany of divine names that frame the deity as simultaneously ascetic (perfected yogin, great seer), cosmic (identified with directions and foundational support), and protective in conflict (able to immobilize armies and master battle maneuvers). Ethically, it models reverent remembrance of virtues—steadfast support, disciplined accomplishment, and protection of order.
Vāyu is speaking a hymn-like sequence of epithets, praising and identifying the deity through many functional names—linking spiritual attainment (siddhi, yoga) with worldly guardianship (battlefield skill, stopping hostile forces) and cosmic sovereignty (directions, foundational depth).