Shloka 61
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
सर्वतूर्यनिनादी च सर्वातोद्यपरिग्रह: । व्यालरूपो गुहावासी गुहो माली तरड्रवित्
sarvatūryaninādī ca sarvātodyaparigrahaḥ | vyālarūpo guhāvāsī guho mālī taraḍravit ||
ព្រះវាយុទេវបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ព្រះអង្គជាអ្នកបន្លឺសូរស័ព្ទគ្រប់ប្រភេទនៃត្រែ និងស្គរ ជាអ្នកផ្ទុកសរុបនៃឧបករណ៍តន្ត្រីទាំងអស់នៅក្នុងព្រះអង្គ។ ព្រះអង្គបង្ហាញជារូបនាគមហា ប៉ុន្តែស្នាក់នៅលាក់ខ្លួនក្នុងរូងភ្នំ (រូងបេះដូង)។ ព្រះអង្គគឺ “គុហា”—ស្កន្ទៈផ្ទាល់—ពាក់មាលា ហើយជាព្រះសាក្សីដឹងច្បាស់អំពីរលកកម្រើកនៃជីវិតមានរាងកាយ ដូចជា ភាពឃ្លាន និងស្រេក។»
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse strings together divine epithets to point to a single reality that pervades outer ritual splendor (music, instruments) and inner spiritual life (dwelling in the heart-cave). Ethically, it emphasizes cultivating awareness of the inner witness who knows the recurring pressures of embodied existence (the ‘waves’ like hunger and thirst), encouraging steadiness and self-mastery rather than being driven by them.
Vāyudeva is speaking and describing the deity through a litany of attributes: cosmic sound and completeness (all instruments), mysterious hidden indwelling (heart-cave), and specific divine identification (Guha/Skanda). The description blends mythic forms (serpent-form, Skanda) with contemplative language (inner abode, witnessing the bodily urges).