Shloka 58
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
शिखी मुण्डी जटी ज्वाली मूर्तिजो मूर्द्धनो बली । वेणवी पणवी ताली खली कालकटंकट:
śikhī muṇḍī jaṭī jvālī mūrtijo mūrdhano balī | veṇavī paṇavī tālī khalī kāla-kaṭaṅkaṭaḥ ||
ព្រះវាយុទេវបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ព្រះអង្គជាអ្នកពាក់កំពូលសក់, ជាអ្នកកោរសក់, ជាអ្នកមានសក់ជាចងជាត់, និងជាអ្នកភ្លឺឆេះដោយភ្លើងបរិសុទ្ធ; ព្រះអង្គបង្ហាញខ្លួនជារូបកាយ ហើយគួរឲ្យសមាធិនៅលើកំពូលក្បាល (មជ្ឈមណ្ឌលខ្ពស់បំផុត); ព្រះអង្គមានអំណាចខ្លាំង។ ព្រះអង្គជាអ្នកផ្លុំខ្លុយ, ជាអ្នកវាយស្គរ, និងជាអ្នកកាន់ចង្វាក់; ព្រះអង្គជាម្ចាស់លានបោកស្រូវ ហើយជាអ្នកបាំងបិទសូម្បីតែអំណាចនៃមរណៈ (យម)»។
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse strings together epithets to show the one divine reality as present across all āśramas (householder, renunciant, forest-dweller, student) and across sacred and worldly domains (ritual fire, meditation, music, agriculture), culminating in transcendence over Kāla/Yama—implying that true divinity pervades every legitimate mode of dharmic life and surpasses death.
Vāyudeva is speaking and praising the deity through a litany of names/attributes. The speech functions as a devotional identification: the praised figure can appear in multiple social-religious forms and activities, and is ultimately the supreme power who can conceal or overcome Death.