Shloka 29
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
योगिनामपि यो योगी कारणानां च कारणम् | यतो लोका: सम्भवन्ति न भवन्ति यत: पुन:
yoginām api yo yogī kāraṇānāṃ ca kāraṇam | yato lokāḥ sambhavanti na bhavanti yataḥ punaḥ ||
វាយុបាននិយាយថា៖ «ព្រះអង្គដែលជាយោគីដ៏កំពូល សូម្បីក្នុងចំណោមយោគីទាំងឡាយ; និងជាមូលហេតុចុងក្រោយនៃមូលហេតុទាំងអស់—ពីព្រះអង្គពិភពលោកទាំងមូលកើតឡើង ហើយទៅកាន់ព្រះអង្គវិញវាឈប់ស្ងប់។ សូមស្តាប់ពីខ្ញុំ នាមមួយពាន់ប្រាំបី (១០០៨) របស់ព្រះសិវៈ ព្រះអង្គជាអាត្មានៃសត្វទាំងអស់ មានពន្លឺរុងរឿងអសীম។ ឱ បុរសប្រសើរ! ដោយស្តាប់តែប៉ុណ្ណោះ អ្នកនឹងបានសម្រេចបំណងទាំងអស់»។
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse presents Śiva as the supreme principle: the highest yogin and the ultimate cause from whom creation proceeds and into whom it dissolves. It also emphasizes the religious efficacy of śravaṇa (listening) to the divine names as a means to attain desired ends and spiritual merit.
Vāyudeva begins a eulogy that introduces the recitation of Śiva’s thousand-and-eight names. He frames the hymn by describing Śiva’s cosmic status (source and dissolution of worlds) and promises fruit (kāma-siddhi) from hearing the forthcoming nāma-recitation.