Shloka 130
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
मन्थानो बहुलो वायु: सकल: सर्वलोचन: । तलस्ताल: करस्थाली ऊर्ध्वसंहननो महान्
manthāno bahulo vāyuḥ sakalaḥ sarvalocanaḥ | talastālaḥ karasthālī ūrdhvasaṃhanano mahān ||
ព្រះវាយុទេវបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ព្រះអង្គជាខ្យល់ដ៏មហិមា ដែលអាចកូរលាយលោក—ខ្យល់ដ៏ខ្លាំងក្លានៃកាលវិនាស; ពេញលេញដោយអំណាចទាំងអស់ និងឃើញគ្រប់ទីកន្លែង។ ព្រះអង្គរក្សាចង្វាក់ដោយទះបាតដៃរបស់ព្រះអង្គឯង ប្រើដៃជាភាជន៍បរិភោគ មានរាងកាយរឹងមាំ សមាសភាពតឹងរឹងលើកឡើងខ្ពស់ ហើយជាព្រះអង្គដ៏អស្ចារ្យពិតប្រាកដ»។
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse praises a being (or ideal) marked by immense power coupled with self-sufficiency and discipline: all-seeing awareness, strength, and the ascetic simplicity of needing little (even using one’s own hands as a vessel). It suggests that true greatness includes both capability and restraint.
Vāyu-deva is speaking and describing a formidable figure through a string of epithets—depicting cosmic force (wind that churns), omniscience (all-seeing), and ascetic habits (hand as bowl), along with a strong, upright physique—thereby characterizing the subject’s nature and stature.