Shloka 119
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
७२७ महाकेतु:--धर्मरूप महान् ध्वजावाले
toraṇas tāraṇo vātaḥ paridhī patikhecaraḥ | saṃyogo vardhano vṛddho ativṛddho guṇādhikaḥ ||
ព្រះវាយុទេវបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ ព្រះអង្គគឺ មហាកេតុ—អ្នកមានទង់ធំជារូបនៃធម៌; មហាធាតុ—សារធាតុដ៏មហិមា ដូចមាស; នៃកសានុចរ—អ្នកដើរលេងលើកំពូលជាច្រើននៃភ្នំមេរុ; ចល—អ្នកមិនអាចចាប់បានដោយនរណា; អាវេទនីយ—អ្នកគួរឲ្យអធិស្ឋាន; អាទេស—អ្នកប្រទានព្រះបញ្ជា; និង សರ್ವគន្ធសុខាវហ—អ្នកនាំឲ្យបានសុខនៃវត្ថុអារម្មណ៍ទាំងឡាយ ដូចក្លិនជាដើម។ ព្រះអង្គគឺ តោរណ—ទ្វារនៃមុក្ខ; តារណ—អ្នកនាំឆ្លង; វាត—ខ្យល់ផ្ទាល់; បរិធិ—ព្រំដែនព័ទ្ធជុំវិញពហុលោក; បតិខេចរ—ម្ចាស់នៃអ្នកដើរតាមអាកាស; សំយោគ—សហភាពបុរសស្ត្រីដែលជាមូលហេតុនៃការកើនឡើង; វර්ធន—អ្នកបង្កើន; វృద్ధ—ពេញវ័យ និងលើសលប់ក្នុងគុណធម៌; អតិវృద్ధ—បុរាណជាងគេ; និង គុណាធិក—លើសគេដោយគុណដូចជាចំណេះដឹង និងអធិការសិទ្ធិ។
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse praises the Supreme as both cosmic principle and moral refuge: He is the ‘gate’ to liberation and the ‘deliverer’ who carries beings across saṃsāra, while also being the sustaining force behind growth, order, and excellence in virtues.
Vāyu-deva continues a litany of divine names/epithets, describing the deity through metaphors of wind, cosmic boundary, lordship over sky-moving beings, and as the cause of increase and the most ancient, supreme in qualities.