Shloka 112
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
प्रभावात्मा जगत्कालस्थालो लोकहितस्तरु: । सारड्रो नवचक्राड़: केतुमाली सभावन:
prabhāvātmā jagatkālasthālo lokahitastaruḥ | sāraḍro navacakrāḍaḥ ketumālī sabhāvanaḥ ||
ព្រះវាយុទេវៈមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ព្រះអង្គមានសារសម្បត្តិភ្លឺរលោង; ព្រះអង្គជាភាជនៈដែលលោក និងកាលៈត្រូវបានដាក់ស្ថិត។ ព្រះអង្គឈរជាដើមឈើនៃសុខុមាលភាពសម្រាប់សត្វទាំងអស់។ រឹងមាំនៅកណ្តាល មានកង់៩ប្រភេទ កាន់ទង់ជ័យ ហើយមានចរិតថ្លៃថ្នូរ»។
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse frames an ideal figure as one who embodies inner radiance and steadfastness, supports the world’s welfare like a sheltering tree, and aligns with cosmic order (kāla). Ethically, it praises beneficence, stability of character, and public-minded virtue.
Vāyu-deva speaks in a laudatory mode, listing epithets that describe a revered person’s qualities—radiant nature, world-benefiting conduct, firmness, and emblematic attributes such as a banner and a ‘ninefold wheel’—as part of a larger discourse that extols exemplary dharmic character.