Shloka 2
निर्णये वा महाबुद्धे सर्वधर्मविदां वर । प्रत्यक्षमागमो वेति कि तयो: कारणं भवेत्
Vaiśampāyana uvāca: nirṇaye vā mahābuddhe sarvadharmavidāṃ vara | pratyakṣam āgamo veti kiṃ tayoḥ kāraṇaṃ bhavet ||
វៃសម្បាយនបាននិយាយថា៖ «ឱ មហាបញ្ញា ជាអ្នកល្អឥតខ្ចោះក្នុងចំណោមអ្នកដឹងធម៌ទាំងអស់! នៅពេលត្រូវសម្រេចបញ្ហាធម៌ គួរពឹងផ្អែកលើការយល់ឃើញដោយផ្ទាល់ ឬលើប្រពៃណីអធិប្បាយ (អាគម)? ក្នុងពីរនេះ មួយណាជាមូលដ្ឋានសម្រេចចិត្តសម្រាប់បង្កើតសេចក្តីសន្និដ្ឋាន?»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames a foundational inquiry in dharma-discourse: when ethical or religious conclusions are disputed, what counts as the primary pramāṇa (means of valid knowledge)—direct perception (pratyakṣa) or authoritative tradition/scripture (āgama)?
Vaiśampāyana reports a question addressed to the Pitāmaha (Bhīṣma) in the Anuśāsana context: the interlocutor seeks guidance on how to adjudicate dharma—by what is directly seen/experienced or by what is transmitted as authoritative teaching.