Shloka 44
न तु पादतले लिप्ते कस्मात्ते पुत्रकाद्य वै । नैतन्मे प्रियमित्येवं स मां प्रीतो5ब्रवीत् तदा
na tu pādatale lipte kasmāt te putrakādya vai | naitan me priyam ity evaṁ sa māṁ prīto 'bravīt tadā ||
ព្រះវាយុមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ប៉ុន្តែពេលបាតជើងរបស់អ្នកត្រូវបានលាបប្រឡាក់ហើយ ហេតុអ្វីបានជាអ្នកហៅខ្ញុំថា ‘កូនប្រុសរបស់ខ្ញុំ’ និងពាក្យដូច្នោះទៀត? ដោយនិយាយថា ‘នេះមិនជាទីពេញចិត្តរបស់ខ្ញុំទេ’ គាត់ក៏បាននិយាយមកកាន់ខ្ញុំដោយសេចក្តីស្រឡាញ់នៅពេលនោះ»។
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse highlights ethical sensitivity in address and conduct: even affectionate speech (‘my son’) is questioned when circumstances suggest impropriety or displeasure. It underscores that dharmic communication depends on context—purity, appropriateness, and the other person’s consent/pleasure.
Vāyu recounts a moment of dialogue: he questions why he was addressed with endearments when the other’s feet-soles were smeared, and notes that the other person explicitly said the situation was not pleasing, yet then spoke to Vāyu affectionately.