Shloka 159
इति श्रीमहा भारते अनुशासनपर्वणि दानथधर्मपर्वणि दुर्वासोभिक्षा नाम एकोनषष्ट्यधिकशततमो<ध्याय:
iti śrīmahābhārate anuśāsanaparvaṇi dānadharmaparvaṇi durvāsobhikṣā nāma ekonaṣaṣṭyadhikaśatatamo 'dhyāyaḥ
ដូច្នេះ ក្នុង «មហាភារតៈ» ដ៏បរិសុទ្ធ នៅក្នុង «អនុសាសនបರ್ವ» ក្នុងផ្នែកស្តីពីធម៌នៃការបរិច្ចាគ បញ្ចប់ជំពូកទី ១៥៩ ដែលមានចំណងជើងថា «ការសុំទានរបស់ទុរវាសា»។ កថាបញ្ចប់នេះបង្ហាញថា ព្រឹត្តិការណ៍នេះជាការបង្រៀនអំពីសេចក្តីសប្បុរស និងធម៌ត្រឹមត្រូវ ក្នុងការឆ្លើយតបចំពោះការទាមទាររបស់បុគ្គលបរិសុទ្ធ ដោយលើកឡើងថា ការធ្វើទានគួរធ្វើដោយការគោរព និងមិនមានការខឹងខាង។
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The colophon situates the chapter within dāna-dharma, implying that the episode’s ethical focus is on proper giving—meeting requests for alms with respect, generosity, and steadiness of mind, rather than with irritation or pride.
This line is a concluding colophon: it marks the end of a chapter in the Anuśāsana Parva and names it “Durvāsā’s Request for Alms,” indicating that the preceding narrative centered on Durvāsā approaching for bhikṣā and the moral implications of the response.