Shloka 45
यत् प्रशस्तं च लोकेषु पुण्यं यच्च शुभाशुभम् । तत्सर्व केशवो$चिन्त्यो विपरीतमतः परम्
yat praśastaṃ ca lokeṣu puṇyaṃ yac ca śubhāśubham | tat sarvaṃ keśavo 'cintyo viparītamataḥ param ||
ភីṣ្មៈបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ អ្វីៗណាដែលគេគោរពថាល្អប្រសើរនៅក្នុងលោកទាំងឡាយ អ្វីៗណាដែលជាបុណ្យ និងអ្វីៗណាដែលគេរាប់ថាជាសុភមង្គល ឬអមង្គល—ទាំងអស់នោះ ជាការបង្ហាញរូបនៃកេសវ ដ៏មិនអាចគិតវាស់បាន។ ការគិតថាមានអ្វីមួយខុសពីព្រះក្រឹṣṇa គឺជាសញ្ញានៃបញ្ញាដែលបែរទៅខុស។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches an all-pervading vision of the divine: all that is valued as good, meritorious, auspicious, or even inauspicious is encompassed within the inconceivable reality of Keśava (Kṛṣṇa). Therefore, strict separation of 'things' from Kṛṣṇa is presented as a mistaken worldview.
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma instructs Yudhiṣṭhira on dharma and higher spiritual understanding. Here he emphasizes Kṛṣṇa’s supreme, all-inclusive nature, framing ethical categories (good/bad, auspicious/inauspicious) within a theological vision of Kṛṣṇa as the underlying reality.