Shloka 19
तस्यान्तरिक्षं पृथिवी दिवं च सर्व वशे तिष्ठति शाश्वृतस्य । स कुम्भे रेत: ससृजे सुराणां यत्रोत्पन्नमृषिमाहुर्वसिष्ठम्
tasyāntarikṣaṃ pṛthivī divaṃ ca sarvaṃ vaśe tiṣṭhati śāśvatasya | sa kumbhe retaḥ sasṛje surāṇāṃ yatrotpannam ṛṣim āhur vasiṣṭham ||
ភីស្មាបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ មេឃកណ្ដាល ផែនដី និងស្ថានសួគ៌—ទាំងអស់ស្ថិតក្រោមអំណាចនៃព្រះអង្គដ៏អស់កាលនោះ។ ព្រះអង្គបានដាក់ពូជសម្បត្តិនៃទេវតា (មិត្ត្រ និងវរុណ) ទៅក្នុងក្រឡា; ហើយពីក្រឡានោះ—ដូចដែលគេនិយាយ—បានកើតមានមហាឥសី វសិષ્ઠ។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse asserts the supremacy of the Eternal Lord: all realms—earth, atmosphere, and heaven—operate under his governance. It reinforces a dharmic worldview in which cosmic order and even extraordinary births of sages occur through divine will.
Bhīṣma praises the Eternal Being (understood here as Śrī Kṛṣṇa) and cites a traditional account: the generative essence of the gods (specifically Mitra and Varuṇa) was deposited in a jar, and from that jar the sage Vasiṣṭha is said to have been born.