Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 16
तमध्वरे शंसितार: स्तुवन्ति रथन्तरे सामगाश्र स्तुवन्ति । त॑ ब्राह्मणा ब्रद्ममन्त्रै: स्तुवन्ति तस्मै हविरध्वर्यव: कल्पयन्ति
tam adhvare śaṁsitāraḥ stuvanti rathantare sāmagāś ca stuvanti | taṁ brāhmaṇā brahmamantraiḥ stuvanti tasmai havir adhvaryavaḥ kalpayanti ||
ភីṣ្មៈបាននិយាយថា៖ «ក្នុងពិធីយជ្ញៈ អ្នកអានស្តូត្រ (ស្តោតារ) សរសើរព្រះអង្គ។ អ្នកច្រៀងសាមវេទ ច្រៀងសរសើរព្រះអង្គតាមបទរាថន្តរ។ ព្រះព្រាហ្មណ៍អ្នកដឹងវេទ ស្តុតិព្រះអង្គដោយមន្តបរិសុទ្ធ ហើយព្រះអធ្វរយុ (Adhvaryu) កំណត់ចំណែកហាវិស (គ្រឿងបូជា) ដល់ព្រះអង្គតាមរបៀបពិធី»។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that the Supreme is the central recipient and meaning of Vedic sacrifice: every class of priest—reciters, Sāman-chanters, mantra-knowing Brahmins, and the Adhvaryu who handles offerings—directs praise and oblations to Him, showing ritual as coordinated devotion grounded in dharma.
Bhishma is describing how, within a properly conducted yajña, different officiants perform their specialized roles—recitation, chanting, mantra-praise, and allotting oblations—yet all these actions converge on honoring the same divine object of worship.