Shloka 154
इति श्रीमहा भारते अनुशासनपर्वणि दानधर्मपर्वणि पवनार्जुनसंवादो नाम चतुष्पज्चाशदधिकशततमो< ध्याय:
iti śrīmahābhārate anuśāsanaparvaṇi dānadharmaparvaṇi pavanārjunasaṃvādo nāma catuṣpañcāśad-adhikaśatatamo 'dhyāyaḥ |
ដូច្នេះ ក្នុង «ស្រីមហាភារត» នៃ អនុសាសនបវ៌ ក្នុង «ទានធម្មបវ៌» (dāna-dharma) ជំពូកមានចំណងជើងថា «សន្ទនារវាង ពវន (Pavana/វាយុ) និង អរជុន (កាតវីរ្យ)» ដែលជាជំពូកទីមួយរយហាសិបបួន បានបញ្ចប់។ កថាខណ្ឌបញ្ចប់នេះ បង្ហាញថា ព្រះបន្ទូលទាំងនេះ ជាផ្នែកនៃសេចក្តីណែនាំធម៌ ស្តីពីការធ្វើទាន និងការប្រព្រឹត្តត្រឹមត្រូវ។
अजुन उवाच
Educational Q&A
The colophon situates the preceding discourse within dāna-dharma—ethical instruction on giving—implying that generosity, properly guided by dharma, is a central virtue being taught through the dialogue framework.
This verse is a concluding colophon: it announces that the chapter titled “Pavana–Arjuna Dialogue” has ended, placing it within the Anuśāsana Parva and specifically the dāna-dharma section.