Shloka 71
अध्याय १६ — शङ्कर-उमा-वरदानम् तथा तण्डि-स्तुतिः (Śaṅkara–Umā Boon-Granting and Taṇḍi’s Hymn)
कं वा काम॑ ददाम्यद्य ब्रूहि यद् वत्स काड्क्षसे । द्विजश्रेष्ठ! मेरी कृपासे तुम्हें एक विद्वान पुत्र प्राप्त होगा
Vāyudeva uvāca: kaṃ vā kāmaṃ dadāmy adya brūhi yad vatsa kāṅkṣase | dvijaśreṣṭha! mama kṛpayā tubhyaṃ ekaḥ vidvān putraḥ prāpsyate, yasya ṛṣayaḥ api śikṣāṃ grahītuṃ yāsyanti | sa kalpasūtrasya nirmāṇaṃ kariṣyati, atra saṃśayo na asti | vatsa! vada, tvaṃ kim icchasi? adhunā tvāṃ kaḥ manovāñchitaḥ varaḥ mayā pradātavyaḥ ||
«ឱ កូនជាទីស្រឡាញ់ ចូរប្រាប់មក—ថ្ងៃនេះខ្ញុំនឹងប្រទានពរអ្វីដល់អ្នក? ចូរនិយាយអ្វីដែលអ្នកប្រាថ្នា។ ឱ ព្រាហ្មណ៍ដ៏ល្អឯក! ដោយព្រះគុណរបស់ខ្ញុំ អ្នកនឹងបានកូនប្រុសអ្នកប្រាជ្ញម្នាក់ ដែលសូម្បីមហាឥសីទាំងឡាយក៏នឹងទៅសុំរៀនពីគាត់។ គាត់នឹងរៀបរៀងកល្បសូត្រ—មិនមានសង្ស័យឡើយ។ ដូច្នេះ ចូរប្រាប់មកថា អ្នកចង់បានអ្វី; ពរដែលអ្នកប្រាថ្នា ខ្ញុំនឹងប្រទានឥឡូវនេះ»។
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Divine favor is portrayed as bearing fruit not merely as personal gain but as the rise of learning and dharma: the boon promised is a son whose scholarship benefits even sages, emphasizing responsibility, transmission of sacred knowledge, and the ethical ideal that blessings should serve the wider world.
Vāyudeva addresses a revered Brahmin affectionately, offers to grant a desired boon, and foretells that by his grace the Brahmin will have an exceptionally learned son who will instruct even ṛṣis and compose the Kalpasūtras; Vāyu then invites the petitioner to state any further wish.