Shloka 66
अध्याय १६ — शङ्कर-उमा-वरदानम् तथा तण्डि-स्तुतिः (Śaṅkara–Umā Boon-Granting and Taṇḍi’s Hymn)
इति तण्डिस्तपोराशिस्तुष्टावेशानमात्मना । जगौ च परमं ब्रह्म यत् पुरा लोककृज्जगौ
iti taṇḍis-taporāśis tuṣṭāveśānam ātmanā | jagau ca paramaṃ brahma yat purā lokakṛj jagau ||
ដូច្នេះ តណ្ឌិ អ្នកជាគំនរតាបស្យាដ៏សម្បូរបែប បានសរសើរ ឥសាន (ព្រះសិវៈ) ដោយចិត្តផ្តោតមួយ។ បន្ទាប់មក គាត់បានច្រៀងស្តូត្រដ៏ឧត្តមទៅកាន់ព្រហ្មដ៏ខ្ពស់បំផុត—ជាបទចម្រៀងដែលព្រហ្មា អ្នកបង្កើតលោក បានច្រៀងនៅសម័យបុរាណ—ហើយគាត់ក៏បានច្រៀងតាមដូចគំរូដើមនោះ។
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that true praise of the Divine is grounded in inner discipline (tapas) and mindful devotion, and that following an established sacred lineage—here, a hymn once sung by Brahmā—confers authority and continuity to one’s worship.
Vāyudeva describes how the ascetic Taṇḍi, after performing great austerities, offers a heartfelt eulogy to Īśāna (Śiva) and then chants an ancient, supreme hymn associated with Brahmā, indicating a transition from personal praise to a revered, primordial stotra.