Shloka 43
अध्याय १६ — शङ्कर-उमा-वरदानम् तथा तण्डि-स्तुतिः (Śaṅkara–Umā Boon-Granting and Taṇḍi’s Hymn)
यं च वेदविदो वेद्यं वेदान्ते च प्रतिष्ठितम् । प्राणायामपरा नित्यं यं विशन्ति जपन्ति च
yaṃ ca vedavido vedyaṃ vedānte ca pratiṣṭhitam | prāṇāyāmaparā nityaṃ yaṃ viśanti japanti ca ||
វាយុបានមានព្រះវាចា៖ «សច្ចធម៌នោះ ដែលអ្នកដឹងវេទត្រូវដឹង ហើយតាំងមូលដ្ឋាននៅក្នុងវេទាន្ត; ទៅក្នុងគោលការណ៍អមតៈនោះ អ្នកអនុវត្តដែលឧស្សាហ៍ក្នុងប្រាណាយាម ចូលទៅជានិច្ច ហើយសមាធិ និងសូត្រជប (មន្ត) លើវា»។
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse identifies a single supreme, eternal Reality as the highest object of knowledge affirmed by the Vedas and clarified in Vedānta, and says that disciplined yogins—especially those devoted to prāṇāyāma and mantra-japa—contemplate it and ultimately ‘enter’ or merge into it, implying liberation through inner realization rather than external gain.
Vāyu is speaking in a didactic context within the Anuśāsana Parva, describing the recognized goal of Vedic and yogic practice: the Vedāntic Principle that sages meditate upon, recite, and realize through yogic discipline.