अध्याय १६ — शङ्कर-उमा-वरदानम् तथा तण्डि-स्तुतिः (Śaṅkara–Umā Boon-Granting and Taṇḍi’s Hymn)
त॑ त्वां देवासुरनरास्तत्त्वेन न विदुर्भवम् मोहिता: खल्वनेनैव हृदिस्थेनाप्रकाशिना
taṁ tvāṁ devāsura-narās tattvena na vidur bhavam, mohitāḥ khalv anenaiva hṛdi-sthenāprakāśinā
វាយុបាននិយាយថា៖ «ឱ ភវៈ (ព្រះសិវៈ) ទេវតា អសុរ និងមនុស្ស មិនដឹងទ្រង់តាមសភាពពិតឡើយ។ ពួកគេត្រូវបានបំភាន់ដោយអំណាចនេះឯង—អំណាចដែលស្ថិតលាក់នៅក្នុងបេះដូង ហើយមិនបង្ហាញ—ដែលព្រះអម្ចាស់ដ៏អធិឧត្តមប្រើដើម្បីគ្រប់គ្រងសត្វលោកក្រោមមាយា។ ដូច្នេះពួកគេមិនអាចស្គាល់មហាទេវៈតាមសភាពពិតបានទេ»។
वायुदेव उवाच
Even exalted beings—gods, asuras, and humans—fail to know Śiva’s true nature because māyā veils reality from within the heart; true knowledge requires inner illumination beyond delusion.
Vāyudeva addresses Mahādeva (Śiva), explaining why beings cannot recognize him correctly: an inner, unmanifest veiling power (māyā) keeps them deluded, so they miss his real form and greatness.