Shloka 7
तथा समुद्रो नृपते पूर्णो मृष्टस्य वारिण: । ब्राह्मणैरभिशप्तश्व बभूव लवणोदक:,नरेश्वर! समुद्र पहले मीठे जलसे भरा रहता था, परंतु ब्राह्मणोंके शापसे उसका पानी खारा हो गया
tathā samudro nṛpate pūrṇo mṛṣṭasya vāriṇaḥ | brāhmaṇair abhiśaptaś ca babhūva lavaṇodakaḥ ||
ដូច្នេះដែរ ព្រះមហាក្សត្រ! សមុទ្រមុននេះពោរពេញដោយទឹកផ្អែមឆ្ងាញ់; ប៉ុន្តែពេលត្រូវព្រាហ្មណ៍ដាក់បណ្តាសា វាប្រែក្លាយជាទឹកប្រៃ។ សេចក្តីនេះបង្ហាញអំណាចនៃពាក្យព្រាហ្មណ៍ និងគំនិតថា សូម្បីតែរបៀបធម្មជាតិដ៏ធំធេង ក៏អាចផ្លាស់ប្តូរដោយផលវិបាកនៃអំពើខុស និងអំណាចនៃបណ្តាសាដ៏សុចរិត។
अजुन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical principle that actions and moral transgressions can bring far-reaching consequences, and it emphasizes the traditional belief in the potency of a Brahmin’s curse—righteous speech as a force that can reshape even the natural world.
Arjuna addresses a king and offers an illustrative example: the ocean, once sweet, became salty due to a curse from Brahmins. The example functions as a moral analogy within the discourse of Anuśāsana Parva.