Shloka 98
उद्धव: सुन्दर: सुन्दो रत्ननाभ: सुलोचन: । अर्को वाजसन: शृज्जी जयन्त: सर्वविज्जयी
uddhavaḥ sundaraḥ sundaḥ ratnanābhaḥ sulocanaḥ | arko vājasanaḥ śṛjñī jayantaḥ sarvavijjayī ||
ភីṣ្មៈបានមានពាក្យថា៖ «ព្រះអង្គត្រូវបានហៅថា ឧទ្ធវៈ, សុន្ទរៈ, សុន្ទៈ, រត្ននាភៈ, សុលោចនៈ; ហើយក៏មាន អរកៈ, វាជសនៈ, ស្ឫជ្ញី, ជយន្តៈ និង សರ್ವវិជ្ជយី»។ ដោយនាមទាំងនេះ ភីṣ្មៈរាយនាមដ៏មង្គល ដើម្បីសរសើរព្រះម្ចាស់—អវតារដោយព្រះឆន្ទៈផ្ទាល់ សោភ័ណភាព និងមេត្តាករុណា រូបរាងភ្លឺរលោង ការប្រោសប្រទានដល់អ្នកសុំ ការការពារសកលនៅពេលវិនាស និងអធិបតេយ្យភាពមិនអាចឈ្នះបាន ព្រមទាំងជាអ្នកដឹងគ្រប់យ៉ាង—ដើម្បីជំរុញឲ្យរំលឹកព្រះដោយភក្តី ជាការប្រព្រឹត្តតាមធម៌។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Remembering and reciting the Lord’s auspicious names is presented as a dharmic act: the names encapsulate virtues—beauty, compassion, generosity, protective power, and invincibility—guiding the listener toward devotion and ethical orientation.
In Bhīṣma’s discourse (Anuśāsana Parva), he continues a litany of divine epithets, listing several names that glorify the Lord and hint at mythic functions (such as the horned fish form at pralaya), as part of a larger instruction on dharma and worship.