Shloka 69
अजो महार्ह: स्वाभाव्यो जितामित्र: प्रमोदन: । आनन्दो नन्दनो नन्द: सत्यधर्मा त्रिविक्रम:
ajo mahārhaḥ svābhāvyo jitāmitraḥ pramodanaḥ | ānando nandano nandaḥ satyadharmā trivikramaḥ ||
ភីṣ្មៈបានមានព្រះវាចា៖ ព្រះអង្គគឺ អជៈ—មិនកើត; មហារហៈ—គួរឲ្យគោរពបូជាខ្ពង់ខ្ពស់; ស្វាភាវ្យៈ—មានដោយខ្លួនឯង និងសព្វកាលសម្បូរពេញ; ជិតាមិត្រៈ—អ្នកឈ្នះសត្រូវទាំងឡាយ; ប្រមោទនៈ—អ្នកធ្វើឲ្យចិត្តរីករាយត្រឹមតែគិតរំលឹក។ ព្រះអង្គគឺ អានន្ទៈ—សុភមង្គលជាសារសំខាន់; នន្ទនៈ—អ្នកធ្វើឲ្យសត្វទាំងអស់រីករាយ; នន្ទៈ—ពេញដោយសម្បត្តិ និងអំណាចអធិរាជ; សត្យធម្មា—មានសភាពជាសេចក្តីពិត និងធម៌; និង ត្រីវិក្រាមៈ—អ្នកវាស់បីលោកក្នុងបីជំហាន។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches devotion grounded in ethics: the Supreme is unborn and self-established, yet actively protects dharma by overcoming hostile forces; remembering such a Lord brings inner joy, and His nature is truth and righteousness.
Bhīṣma is reciting divine epithets (a stuti-like sequence) describing Viṣṇu’s qualities and deeds—especially the Trivikrama act of measuring the three worlds—within the Anuśāsana Parva’s instruction on dharma and worship.