Shloka 65
गभस्तिनेमि: सत्त्वस्थ: सिंहो भूतमहेश्वर: । आदिदेवो महादेवो देवेशो देवभूद्गुरु:
bhīṣma uvāca | gabhastinemiḥ sattvasthaḥ siṁho bhūtamaheśvaraḥ | ādidevo mahādevo deveśo devabhṛdguruḥ ||
ភីṣ្មៈបានមានពាក្យថា៖ ព្រះអង្គគឺ «គភស្តិនេមិ»—ស្ថិតជាព្រះអាទិត្យនៅកណ្ដាលកាំរស្មី; «សត្ត្វស្ថ»—ស្ថិតនៅក្នុងចិត្តសត្វទាំងអស់ជាអន្តర్యាមី; «សിംហៈ»—អ្នកយករូបនរសിംហៈដើម្បីព្រះភក្ត្រ ព្រាហ្លាទ; ជាព្រះអម្ចាស់ដ៏មហិមា នៃសត្វលោកទាំងមូល; ជាព្រះដើមកំណើត និងព្រះដ៏មហិមា; ជាព្រះអម្ចាស់នៃទេវតាទាំងអស់; និងជាគ្រូដ៏អធិការ ដែលចិញ្ចឹមថែរក្សាទេវតា។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches a devotional-theological vision of the Supreme as simultaneously cosmic (Sun-like radiance, lord of gods and beings) and inwardly present (abiding in all as the inner ruler). Ethically, it reassures that divine sovereignty is not distant: it sustains the world and actively protects devotees (as implied by the Narasiṁha–Prahlāda motif).
In Anuśāsana Parva, Bhishma instructs Yudhiṣṭhira on dharma and related disciplines. Here he recites a sequence of divine epithets—functioning like a hymn or praise-list—highlighting the deity’s forms, powers, and roles (sun-form, indweller, protector, lordship, and guidance of the gods).