Shloka 33
महेष्वासो महीभर्ता श्रीनिवास: सतां गति: । अनिरुद्ध: सुरानन्दो गोविन्दो गोविदां पति:
maheṣvāso mahībhartā śrīnivāsaḥ satāṃ gatiḥ | aniruddhaḥ surānando govindo govidāṃ patiḥ ||
ភីष្មៈបានមានពាក្យថា៖ ព្រះអង្គជាអ្នកធ្នូដ៏មហិមា និងជាអ្នកទ្រទ្រង់ផែនដី; ជាស្រីនិវាសៈ—ទីស្នាក់នៅរបស់ស្រី (Śrī) នៅលើទ្រូង; និងជាសតាំគតិ—ជាជម្រកខ្ពស់បំផុតរបស់អ្នកសុចរិត។ គ្មានអ្វីអាចរារាំងព្រះអង្គបាន; ជាសុរានន្ទៈ—អ្នកធ្វើឲ្យទេវតារីករាយ; គឺគោវិន្ទៈ—អ្នកដែលវេដវាចាអាចនាំឲ្យបានដល់; និងជាគោវិទាំបតិ—ម្ចាស់នៃអ្នកដឹងវេដ។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that the divine (Govinda) is simultaneously the cosmic sustainer and the ultimate refuge of the righteous; ethical life (dharma) finds its highest support in devotion to and reliance upon that supreme protector.
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma is instructing Yudhiṣṭhira and, in this section, recites a sequence of divine names/epithets praising Govinda/Viṣṇu, highlighting qualities that inspire trust, reverence, and dharmic orientation.