Shloka 19
अप्रमेयो हृषीकेश: पद्मनाभो5मरप्र भु: । विश्वकर्मा मनुस्त्वष्टा स्थविष्ठ: स्थविरो ध्रुव:
aprameyo hṛṣīkeśaḥ padmanābho 'maraprabhuḥ | viśvakarmā manus tvaṣṭā sthaviṣṭhaḥ sthaviro dhruvaḥ ||
ភីෂ្មៈបានមានពាក្យថា៖ ព្រះអង្គមិនអាចវាស់វែងបាន—ហ្រឹសីកេឝៈ ព្រះម្ចាស់នៃអង្គញ្ញាណទាំងឡាយ; បទ្មនាភៈ ដែលនៅផ្ចិតមានផ្កាឈូកជាមូលហេតុនៃលោកសកល; ព្រះម្ចាស់នៃអមរទេវ។ ព្រះអង្គជាវិශ්វកರ್ಮា ស្ថាបត្យករនៃសកល; ជាមនុ បុព្វបុរស និងអ្នកដាក់ច្បាប់; ជាទ្វଷ្ដ្រ ពលកម្មដែលបង្កើត ហើយនៅពេលលាយលះក៏ធ្វើឲ្យសត្វទាំងឡាយស្រកស្រាយ។ ព្រះអង្គជាអ្នកធំធេងបំផុត ជាបុរាណបំផុត និងជាអ្នកមាំមួនមិនរអិលរអួល។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches contemplation of the Supreme through layered divine names: the Lord is beyond measurement, governs the senses, is the cosmic source, rules the gods, creates and orders the world (Viśvakarmā/Manu), and remains ancient and unshakably constant (dhruva). Remembering these attributes supports dharma by anchoring the mind in a stable, higher order.
Bhīṣma is reciting a sequence of divine epithets in praise of Viṣṇu (often aligned with Kṛṣṇa), presenting theological identifications—creator, lawgiver, cosmic sustainer/dissolver—within his instruction on dharma and devotion in the Anuśāsana Parva.