Shloka 1310
अरौद्र: कुण्डली चक्री विक्रम्यूजितशासन: । शब्दातिग: शब्दसह: शिशिर: शर्वरीकर:
araudraḥ kuṇḍalī cakrī vikramyūjitaśāsanaḥ | śabdātigaḥ śabdasahaḥ śiśiraḥ śarvarīkaraḥ |
ភីṣ្មៈបានមានព្រះវាចា៖ ព្រះអង្គមិនមានកំហឹងដាច់ដោលទេ; ព្រះអង្គពាក់ក្រវិល និងកាន់ចក្រ។ អធិបតីភាពរបស់ព្រះអង្គត្រូវបានបង្កើតយ៉ាងមាំមួនដោយវីរភាព។ ព្រះអង្គលើសពីសំឡេងទាំងឡាយ ប៉ុន្តែអត់ទ្រាំសំឡេងបាន; ព្រះអង្គត្រជាក់ស្រួល និងនាំមកនូវរាត្រី។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse praises an ideal sovereign/divine figure whose power is grounded in valor yet tempered by gentleness: he is not wrathful, can endure harsh speech, and remains cooling and stabilizing—suggesting that true authority is joined with self-restraint and beneficence.
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma continues his didactic discourse by describing exalted qualities—here in a compact list of epithets—characterizing a supreme protector/ideal ruler (often read as a Viṣṇu-like figure due to ‘cakrī’), emphasizing both might and moral composure.