Shloka 12
तस्य लोकप्रधानस्य जगन्नाथस्य भूपते । विष्णोर्नामसहस्नं मे शूणु पापभयापहम्
tasya lokapradhānasya jagannāthasya bhūpate | viṣṇor nāmasahasraṁ me śṛṇu pāpabhayāpaham ||
ភីṣ្មៈបានមានព្រះវាចា៖ ឱ ព្រះមហាក្សត្រ សូមស្តាប់ពីខ្ញុំ នាមពាន់របស់វិṣṇុ—ព្រះអម្ចាស់ដែលជាអធិបតីលើលោកទាំងឡាយ និងជាម្ចាស់នៃសកលលោក—ការសូត្រនាមទាំងនោះបំបាត់ការភ័យខ្លាចដែលកើតពីបាប។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Bhīṣma teaches that remembrance of the supreme Lord—here through the recitation of Viṣṇu’s thousand names—functions as a moral and spiritual remedy: it dispels the fear and burden produced by sinful action and supports a return to dharmic living.
In the Anuśāsana Parva, Bhīṣma, lying on his bed of arrows, instructs King Yudhiṣṭhira on dharma. This verse introduces the forthcoming recitation of the Viṣṇu-sahasranāma, urging the king to listen to a hymn praised as removing fear of sin.