Shloka 107
विहायसगतिर्ज्योति: सुरुचि तभुग् विभु: । रविर्विरोचन: सूर्य: सविता रविलोचन:
vihāyasagatir jyotiḥ suruciḥ hutabhuk vibhuḥ | ravir virocanaḥ sūryaḥ savitā ravilocanaḥ ||
ភីṣ្មៈបានមានពាក្យថា៖ ព្រះអង្គជាអ្នកមានដំណើរឆ្លងកាត់មេឃ ជាពន្លឺដែលភ្លឺដោយខ្លួនឯង មានរស្មីស្រស់ស្អាត; ជាអ្នកបរិភោគហាវីក្នុងយញ្ញៈ (ជាអគ្គិ) ជាព្រះវិភូសព្វទី។ ជារាវិ—ព្រះអាទិត្យដែលស្រូបយកសារធាតុទាំងឡាយ; ជាវិរោចនៈ—អ្នកបញ្ចេញពន្លឺជាច្រើនបែប; ជាសូរ្យៈ—អ្នកបង្ហាញសោភា; ជាសវិត្រ—អ្នកជំរុញ និងបង្កើតលោក; និងជាអ្នកមានភ្នែកជាព្រះអាទិត្យ។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches devotion through recognizing the One divine reality in sustaining cosmic functions—light, movement, and nourishment—symbolized by the Sun and Fire. Ethically, it associates dharma with illumination: the divine ‘light’ that reveals truth and supports order in the world.
Bhīṣma is reciting a sequence of divine names/epithets (a stotra-like passage). This verse clusters solar and fiery titles—Sun, Savitṛ, and the consumer of offerings—presenting the deity as the cosmic illuminator and sustainer.