Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 26
भीष्मस्योत्तरायणप्रतीक्षा तथा युधिष्ठिरागमनम् | Bhīṣma’s uttarāyaṇa moment and Yudhiṣṭhira’s arrival
दाक्षायण्यास्तथा5<दित्यो मनुरादित्यतस्तथा । मनोश्व वंशज इला सुद्युम्नश्ष भविष्यति
dākṣāyaṇyās tathā adityo manur ādityatas tathā | manoś ca vaṁśajā ilā sudyumnaś ca bhaviṣyati ||
ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា៖ «ពីកូនស្រីរបស់ដក្ខឈ្មោះ អទិតិ (Aditi) នឹងកើតមាន អាទិត្យ (Āditya) គឺព្រះអាទិត្យ។ ពីអាទិត្យ នឹងកើតមាន មនុ (Manu)។ ក្នុងវង្សរបស់មនុ នឹងមានកូនស្រីម្នាក់ឈ្មោះ អិឡា (Ilā) ដែលនៅពេលក្រោយ នឹងបម្លែងទៅជាបុត្រឈ្មោះ សុទ្យុម្ន (Sudyumna)»។ ដំណើរវង្សក្សត្រនេះត្រូវបានដាក់ក្នុងលំដាប់សកលដ៏សក្ការៈ ដោយបង្ហាញថាវង្សជាសាធារណៈនៃធម៌ និងរាជ្យ ដែលឆ្លងកាត់ជំនាន់ទៅជំនាន់។
ईश्वर उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes that righteous kingship and social order (dharma) are grounded in a sacred, divinely ordered lineage. By tracing descent from Aditi to the Sun to Manu, it frames human law and governance as connected to cosmic origins.
Īśvara outlines a genealogical sequence: Aditi gives rise to Āditya (the Sun), from whom Manu is born; within Manu’s line appears Ilā, who later becomes known as Sudyumna, indicating a significant transformation within the royal lineage.