Shloka 11
Śiva-darśana through Tapas and Stuti (उपमन्यु–कृष्ण संवादः)
उपसन्युरुवाच नास्ति शर्वसमो देवो नास्ति शर्वसमा गति: । नास्ति शर्वसमो दाने नास्ति शर्वसमो रणे
Upasanyur uvāca: nāsti Śarva-samo devo nāsti Śarva-samā gatiḥ | nāsti Śarva-samo dāne nāsti Śarva-samo raṇe ||
អុបសន្យុបាននិយាយថា៖ «គ្មានទេវតាណាស្មើនឹង សរវ (Śarva) ទេ; គ្មានទីពឹង ឬគោលដៅចុងក្រោយណាស្មើនឹង សរវ ទេ។ ក្នុងការបរិច្ចាគ គ្មានអ្នកណាស្មើនឹង សរវ ទេ; ក្នុងសង្គ្រាម ក៏គ្មានអ្នកណាស្មើនឹង សរវ ដែរ»។
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse teaches exclusive reliance on Śarva (Śiva) as the highest refuge and ideal: he is portrayed as unsurpassed in protection/ultimate goal (gati), in generosity (dāna), and in martial power (raṇa), integrating ethical virtue and divine strength into a single object of devotion.
Within the Anuśāsana Parva’s didactic setting, a speaker (Upasanyu) voices a hymn-like proclamation exalting Śarva/Śiva. The statement functions as a testimonial of Śiva’s supremacy, reinforcing the parva’s broader emphasis on religious merit, vows, and the fruits of devotion.