Shloka 5
धर्मनिन्दा–धर्मोपासनाफलम् तथा साध्वाचारलक्षणम्
Fruits of Disparaging vs. Observing Dharma; Marks of Good Conduct
एतन्मे संशयं देव वद भूतपतेडनघ । त्रयो वर्णा: प्रकृत्येह कथं ब्राह्माण्यमाप्रुयु:
etan me saṁśayaṁ deva vada bhūtapate 'nagha | trayo varṇāḥ prakṛtyeha kathaṁ brāhmaṇyam āpnuyuḥ ||
ព្រះមហេស្វរ ទូលថា៖ «ឱ ព្រះទេវ! ឱ ព្រះអម្ចាស់នៃសត្វលោក! ឱ ព្រះអង្គដ៏បរិសុទ្ធឥតបាប! សូមដោះស្រាយសេចក្តីសង្ស័យនេះរបស់ខ្ញុំ។ ក្នុងលោកនេះ សូទ្រៈ វៃស្យៈ និងក្សត្រិយៈ—មនុស្សក្នុងវណ្ណៈទាំងបីនេះ—តើអាចដោយសភាព និងអាកប្បកិរិយារបស់ខ្លួន ឈានទៅដល់ស្ថានភាពប្រាហ្មណៈបានដូចម្តេច?»
श्रीमहेश्वर उवाच
Educational Q&A
The verse frames a dharma-question: whether Brahminhood is merely by birth or can be attained through innate disposition and ethical-spiritual conduct, inviting an answer that grounds status in qualities and practice.
Mahēśvara addresses a deity as ‘Lord of beings’ and asks for clarification about how members of the other three varṇas (Śūdra, Vaiśya, Kṣatriya) might, in this world, attain Brahminhood—setting up a doctrinal explanation in the surrounding passage.