Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 23
धर्मनिन्दा–धर्मोपासनाफलम् तथा साध्वाचारलक्षणम्
Fruits of Disparaging vs. Observing Dharma; Marks of Good Conduct
सुरापो ब्रह्दाहा क्षुद्रचोरो भग्नव्रतो 5शुचि: । स्वाध्यायवर्जित: पापो लुब्धो नैकृतिक: शठ:
surāpo brahmahā kṣudracoro bhagnavrato 'śuciḥ | svādhyāyavarjitaḥ pāpo lubdho naikṛtikaḥ śaṭhaḥ ||
ព្រះមហេស្វរ មានព្រះបន្ទូលថា៖ “ព្រាហ្មណ៍ដែលផឹកស្រា/សារធាតុស្រវឹង, សម្លាប់ព្រាហ្មណ៍ (បាបបរម), លួចតូចតាច, បំបែកវ្រត, មិនស្អាត; បោះបង់ស្វាធ្យាយ (ការសិក្សាវេទ), ជាមនុស្សបាប, លោភ, បោកបញ្ឆោត និងក្បត់កេង—ព្រាហ្មណ៍បែបនេះធ្លាក់ចេញពីភាពបរិសុទ្ធនៃកំណើតព្រាហ្មណ៍។”
श्रीमहेश्वर उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that brāhmaṇa status is upheld by conduct—purity, truthfulness, vows, and especially svādhyāya—while grave sins (like intoxication, brahma-hatyā, theft) and inner vices (greed, deceit, treachery) cause a moral and spiritual fall from brāhmaṇa integrity.
Maheśvara is delivering a dharma-instruction that lists disqualifying behaviors and vices. The statement functions as a normative warning: certain actions and character traits lead a brāhmaṇa to lose the dignity and merit associated with brāhmaṇa birth.