Shloka 11
धर्मनिन्दा–धर्मोपासनाफलम् तथा साध्वाचारलक्षणम्
Fruits of Disparaging vs. Observing Dharma; Marks of Good Conduct
स द्विजो वैश्यतामेति वैश्यो वा शूद्रतामियात् । स्वधर्मात् प्रच्युतो विप्रस्तत: शूद्रत्वमाप्तुते
sa dvijo vaiśyatām eti vaiśyo vā śūdratām iyāt | svadharmāt pracyuto vipras tataḥ śūdratvam āpnute ||
ព្រះមហាទេវៈមានព្រះបន្ទូលថា៖ បុរសទ្វិជ (អ្នកកើតពីរដង) ប្រសិនបើបោះបង់ស្វធម្មៈរបស់ខ្លួន ហើយយកការងារដែលសមនឹងវៃស្យៈ នោះគាត់ធ្លាក់ចូលស្ថានភាពវៃស្យៈ។ ដូចគ្នានេះ វៃស្យៈណាដែលយកអាកប្បកិរិយា និងមុខរបររបស់ស៊ូទ្រៈ នោះគាត់ទទួលស៊ូទ្រភាព។ ហើយដូចគ្នានេះដែរ ប្រាហ្មណៈដែលរអិលចេញពីធម្មៈរបស់ខ្លួន ដោយធ្វើការងារដូចស៊ូទ្រៈ នោះគាត់ឈានទៅទទួលស៊ូទ្រភាព។ ន័យធម៌គឺថា វិន័យខាងក្នុង និងភារកិច្ចសង្គមគួរតែស្របគ្នា; ពេលលោភៈ មោហៈ ឬការធ្វេសប្រហែស បណ្ដាលឲ្យមនុស្សបោះបង់ស្វធម្មៈ វាត្រូវបានចាត់ទុកជាការធ្លាក់ចុះផ្លូវសីលធម៌ និងវិញ្ញាណ ដែលមានផលបន្តដល់កំណើតក្រោយផងដែរ។
श्रीमहेश्वर उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that abandoning one’s svadharma and adopting duties considered improper to one’s station is a form of ethical and spiritual fall, described here as leading to a lower social/spiritual status and even a corresponding rebirth.
Śrīmahēśvara (Mahādeva) is instructing about the consequences of deviating from prescribed duties (varṇa-based svadharma), using the examples of a dvija/brāhmaṇa taking up vaiśya or śūdra-type work and a vaiśya taking up śūdra-type work.