Shloka 99
Rudra-Śiva: Names, Two Natures, and the Logic of Epithets (रुद्रनाम-बहुरूपत्व-प्रकरणम्)
वालखिल्यास्तप:सिद्धा मुनयः सूर्यमण्डले । उज्छे तिष्ठन्ति धर्मज्ञा: शाकुनीं वृत्तिमास्थिता:
vālakhilyās tapaḥsiddhā munayaḥ sūryamaṇḍale | ucche tiṣṭhanti dharmajñāḥ śākunīṁ vṛttim āsthitāḥ ||
ព្រះមហេស្វរៈមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ក្រុមឥសីវាលខិល្យៈ (Vālakhilya) ជាមុនីដែលសម្រេចដោយតបស្យា។ ពួកគេទាំងអស់ជាអ្នកដឹងធម៌ ហើយស្នាក់នៅក្នុងមណ្ឌលព្រះអាទិត្យ។ នៅទីនោះ ពួកគេប្រកាន់ “ឧច្ឆវ្រឹត្តិ” (ការរស់ដោយរើសយកអ្វីដែលនៅសល់) ដូចសត្វបក្សី—រើសគ្រាប់ធញ្ញជាតិដែលរាយប៉ាយមួយមួយ ដើម្បីចិញ្ចឹមជីវិត ដោយយកតែអ្វីដែលបានឃើញ និងមិនបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់អ្នកណា»
श्रीमहेश्वर उवाच
Educational Q&A
The verse praises an austere, non-exploitative livelihood: the dharma-knowing sages sustain themselves by ‘gleaning’ like birds—taking only what is freely available, minimizing harm, desire, and dependence.
Maheśvara describes the Vālakhilya sages as tapas-perfected beings who reside in the Sun’s sphere and maintain themselves through uccha-vṛtti (gleaning), emphasizing their disciplined, dharmic way of life.