Shloka 9
Rudra-Śiva: Names, Two Natures, and the Logic of Epithets (रुद्रनाम-बहुरूपत्व-प्रकरणम्)
(पुरा युगान्तरे यत्नादमृतार्थ सुरासुरै: । बलवद्धिविमथितश्चिरकालं महोदधि: ।।
purā yugāntare yatnād amṛtārthaṁ surāsuraiḥ | balavaddhi vimathitaś cirakālaṁ mahodadhiḥ ||
ព្រះមហាទេវៈមានព្រះបន្ទូលថា៖ «កាលនៅក្នុងយុគបុរាណមួយ ទេវតានិងអសុរ បានរួមកម្លាំងខិតខំយ៉ាងខ្លាំង ដើម្បីទទួលបានអម្រឹត ហើយបានកូរមហាសមុទ្រយូរអង្វែង។ ពេលមហាសមុទ្រត្រូវបានកូរដោយភ្នំមន្ទរ ជាម៉ាស៊ីនកូរ និងពស់រាជវាសុកីជាខ្សែចង នោះពិសមហាភ័យ ដែលអាចបំផ្លាញលោកទាំងមូល បានកើតឡើង។ ពេលទេវតាទាំងអស់ឃើញវា ក៏សោកស្តាយអស់សង្ឃឹម។ ឱ ទេវី! ដើម្បីប្រយោជន៍នៃលោកទាំងបី ខ្ញុំបានផឹកពិសនោះដោយខ្លួនឯង។ ដោយហេតុនោះ ករបស់ខ្ញុំមានស្នាមពណ៌ខៀវដូចស្លាបក្ងោក ហើយចាប់តាំងពីពេលនោះមក ខ្ញុំត្រូវបានគេហៅថា “នីលកណ្ណ្ឋ”។ ខ្ញុំបានប្រាប់អស់ហើយ—ឥឡូវ អ្នកចង់ស្តាប់អ្វីទៀត?»
श्रीमहेश्वर उवाच
Educational Q&A
The verse frames a moral pattern: great attainments (amṛta) require sustained effort and may demand cooperation even between opponents; yet the pursuit of a lofty goal can first release dangers, implying the need for guardianship and self-sacrifice to protect the common good.
Mahādeva begins recounting the ancient episode of the churning of the ocean: devas and asuras jointly churn the great ocean for a long time to obtain amṛta, setting up the later emergence of poison and Śiva’s protective act.