Shloka 62
Rudra-Śiva: Names, Two Natures, and the Logic of Epithets (रुद्रनाम-बहुरूपत्व-प्रकरणम्)
श्रीमहेश्वर उवाच ब्राह्मणा लोकसारेण सृष्टा धात्रा गुणार्थिना । लोकांस्तारयितुं कृत्स्नान् मर्त्येषु क्षितिदेवता:
śrīmaheśvara uvāca | brāhmaṇā lokasāreṇa sṛṣṭā dhātrā guṇārthinā | lokāṁstārayituṁ kṛtsnān martyeṣu kṣitidevatāḥ ||
ព្រះមហេស្វរ បានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ឱ ទេវី! ព្រះធាត្រ (អ្នកបង្កើត) ដោយប្រាថ្នាចង់ឲ្យគុណៈទាំងឡាយបានលេងល្បែង និងទទួលផល បានបង្កើតព្រហ្មណ៍នៅក្នុងលោកមរណៈ ពីសារធាតុសារសំខាន់នៃសកលលោក ដើម្បីឲ្យលោកទាំងអស់បានឆ្លងផុតទៅកាន់សុខមង្គល និងមុក្ខ។ ក្នុងចំណោមមនុស្ស ពួកគេត្រូវបានហៅថា “ទេវតានៃផែនដី”; ដូច្នេះ ខ្ញុំនឹងពណ៌នាមុនគេអំពីធម៌ និងពិធីកិច្ចរបស់ពួកគេ និងផលដែលកើតពីវា ព្រោះធម៌ដែលមាននៅក្នុងព្រហ្មណ៍ ត្រូវបានចាត់ទុកថាជាធម៌ខ្ពស់បំផុត»។
श्रीमहेश्वर उवाच
Educational Q&A
The verse asserts that Brāhmaṇas are created from the ‘essence of the world’ to guide and uplift society; hence their dharma—grounded in learning, restraint, and ritual responsibility—is presented as paradigmatic and ‘highest’ in the text’s ethical hierarchy.
Śiva (Śrī Maheśvara) addresses Devī and begins a discourse on Brāhmaṇa-dharma, explaining their cosmic origin by the Creator and announcing that he will first describe their duties and the results of their prescribed actions.